tag:blogger.com,1999:blog-59944572513544462772011-07-19T22:23:20.883+07:00The meaning of life is to find value in what we do.Vasavastihttp://www.blogger.com/profile/06478430535568610318noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-5994457251354446277.post-38455441956966041672008-08-22T02:03:00.006+07:002008-08-23T01:46:04.745+07:00<span style="color:#ffff33;">“คนหนุ่มสาว…”<br /></span>เสียงเบาๆ เหมือนเสียงกระซิบจากปากของหญิงชราคนหนึ่ง...เธอกล่าวขึ้นขณะที่กำลังละเลียดละไมกับเสี้ยนหมากพลูบนตั่งไม้โบราณในโถงบ้านที่เธออยู่มากว่าครึ่งศตวรรษ<br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">-๑-<br />กำเนิด</span><br /></div><br />เสียงร้องไห้งอแงของทารกเพศชายดังจ้า หญิงวัย ๕๐ คนหนึ่งกำลังพะว้าพะวนกับการโอ๋หลานรักของเธอ...หลานชายคนที่สอง...ทายาทเพศชายที่โบราณถือกันว่าจะเป็นหน้าเป็นตาของบ้านของเรือน...เธอเองก็เคยมีลูกชาย แต่เธอคงสั่งสมบุญไว้ไม่มากนัก ลูกชายของเธอทั้งสองจึงจากไปตั้งแต่ยังไม่โตเป็นหนุ่มทั้งคู่...เธอเหลือลูกสาวอยู่สามคน แต่ด้วยฐานะ และความเชื่อของบรรพบุรุษ เธอจึงส่งเสียลูกสาวทั้งสามจนจบการศึกษาขั้นสูงสุดได้รับราชการระดับผู้บังคับบัญชาทุกคน<br /><br />และนี่ก็อีก...เธอคิด...หลานชายของเธอก็เช่นกัน เขาจะเติบโตและยิ่งใหญ่ เป็นเจ้าคนนายคน สมฐานะ ชาติตระกูล และเกียรติประวัติที่บรรพบุรุษได้สั่งสมกันมา<br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">“ให้ได้ขี่ช้างกางร่มเป็นพญา ให้มีบารมีเทียมฟ้าเป็นเจ้าคนนายคน…”</span><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">-๒-<br />เด็กน้อย</span><br /></div><br />หลายชายของเธอเรียนจบประถมศึกษาแล้ว เขาดูเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย มีความซนตามวัยเป็นตัวชี้วัดความร่าเริงของเขา อุปนิสัยใจคอจัดเป็นเด็กช่างจำ ช่างถาม อยากรู้ อยากเห็น จนหลายๆ คนนอกจากจะเอ็นดูแล้วยังแอบหมั่นไส้ ทั้งผลการเรียนที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของระดับตลอด พลอยทำให้ผู้ที่เป็นยายอย่างเธอยินดีทุกครั้งที่กล่าวถึงเขา เธอพร่ำสอนให้เขารู้จักขนบธรรมเนียมประเพณีที่สั่งสอนมา จะพูดจะจาก็คะขาจ๊ะจ๋า ด้านการเรียนเธอก็จัดหาพี่เลี้ยงมาอบรมสั่งสอนและให้เรียนหนังสือในโรงเรียนที่เธอคิดว่าดีที่สุด<br /><br />เด็กน้อยสนใจธรรมะธรรมโมไม่แพ้ผู้เป็นยาย...เขาตื่นแต่เช้ามานั่งรอยายและไปใส่บาตรด้วยกันทุกเช้า เป็นเพื่อนคนแก่ไปฟังธรรมที่วัดทุกวันพระ...<br /><br /><span style="color:#cc33cc;">“บุญรักษาเถอะตาน้อย....”</span><br /><br /><br /><br /><div align="center"></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">-๓-<br />เด็กชาย</span><br /></div><br />เขากำลังเรียนมัธยมศึกษา...หลานรักของยายกำลังจะผ่านเข้าสู่วัยหนุ่ม หน้าตาคมคาย ส่วนสูงพอตัว เขายังสรวลเสเฮฮาตามแบบที่เขาเคยเป็น กลับจากโรงเรียนมักจะตรงรี่มาหายายของเขา...มานอนหนุนตักยาย ฟังเรื่องที่ยายเล่า...ยายสอน <span style="color:#009900;">“พ่อแม่ยายสอนมาอย่างนี้”</span>...เขามักจะเป็นคนพูดตอนจบของเรื่องที่ยายเล่าด้วยน้ำเสียงล้อเลียนทุกครั้ง แต่ยายก็มีความสุข...จะมีเด็กวัยนี้สักกี่คนที่ทนฟังคนแก่พูดเรื่องเก่าๆ โบราณๆ แบบเด็กคนนี้สักกี่คน ...เด็กหนุ่มที่ชอบฟังเพลงไทยเดิมที่ยายเล่น ชอบอาหารแบบดั้งเดิมที่ยายปรุง เด็กมัธยมที่มักนั่งอ่านหนังสือรอส่งเสียง <span style="color:#33cc00;">“ฮะ..ครับ..ค่ะ...ว่าไรนะยาย”</span> เป็นเด็กคนเดียวอยู่ท่ามกลางวงสนทนาของคนเฒ่าคนแก่วัยเลขหกเลขเจ็ด<br /><br />ลูกสาวและลูกเขยเธออยากให้เขาเรียนหมอ ผู้ใหญ่หลายคนจะเอาเขาไปเป็นทหาร ป้าของเขาจะให้เขาไปอยู่ต่างประเทศ...แต่เธอจะตามใจหลานชายคนนี้ เขาจะต้องได้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำ...เธอฝากความหวังไว้ที่หลายชายคนกลางนี้...เธอไม่อยากให้เขาไปไหน ให้อยู่ตามใจคนแก่ที่นี่...<br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">“ตั้งใจเรียนสอบเข้าที่ดีๆ กลับมาเป็นใหญ่เป็นโตที่บ้านเรา อยู่ใกล้ๆ ยายนะ…”</span><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">-๔-<br />วัยหนุ่ม</span><br /></div><br />หลานยายเปลี่ยนไปหลายอย่าง...เธอเองก็ไม่เคยเลี้ยงเด็กผู้ชาย โดยเฉพาะวัยหนุ่ม ตั้งแต่เขาเรียนชั้นปลาย เขากลับบ้านเกือบรุ่งสางทุกวัน ไม่ค่อยได้ตื่นมาใส่บาตรทำบุญกับยาย วันหยุดก็มีเพื่อนฝูงขับรถมารับ แต่เขาก็ยังยายจ๊ะยายจ๋าเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เขาอยู่ที่บ้านถ้าไม่นอนเหมือนสลบ ก็ยังมานอนหนุนตักยาย ช่วยยายเจียนเสี้ยนหมากพลู ปรุงน้ำอบน้ำร่ำเหมือนเดิม แต่เด็กหนุ่มเริ่มสนใจซักไซ้ถามยายในเรื่องที่แปลกๆ ไป เรื่องที่ยายตามไม่ทันหรือไม่ทันคิด แต่ส่วนใหญ่เด็กหนุ่มมักจะไปกับเพื่อน ไปในที่ๆ เธอตามไปไม่ถึง...จนเขาจะจบชั้นมัธยมเขาขอให้ยายไปคุยกับลูกสาวลูกเขย...เขาอยากเรียนศิลปะ หรือไม่ก็เรียนกฎหมาย...พอเธอถามเหตุผลจากเขา เขาได้แต่นิ่งเงียบตามองไปที่กองหนังสือของเขา หรือไม่ก็ก้มศีรษะไม่สบตาเธอ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งเหมือนตอนที่เขากำลังใช้ความคิด<br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">“กลับมาหายายบ่อยๆ นะตาน้อย...อย่าหลงแสงสีเสียล่ะ”</span><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff9900;">-๕-<br />เติบโต</span><br /></div><br />เขาจากเธอไปเรียนมหาวิทยาลัย...ตอนที่เขาก้าวขาขึ้นรถครั้งนั้น หัวใจของยายแทบโผตามเขาไปด้วย...หลานรักของยายต้องจากยายไปไกลอีกแล้ว แววตาของหลานที่เหมือนจะดูเด็ดเดี่ยวมั่นคง ...ช่วงแรกๆ หลายชายกลับไปหาเธอเกือบทุกวันหยุดก็ว่าได้ เวลาผ่านไปเธอก็จะติดต่อหลายได้แต่ทางโทรศัพท์สัปดาห์ละหนสองหน หรือไปรษณียบัตรที่หลานส่งมาหาบ่อยๆ ...และเมื่อผ่านไปพักใหญ่ๆ หลายชายก็ส่งข่าวมาหาเธอเพียงเดือนละครั้ง กลับมาให้เธอกอดเธอหอมปีๆ หนึ่งนับครั้งได้ แต่ละครั้งก็รีบมารีบกลับ<br />หลายชายเธอเปลี่ยนไปทั้งสีหน้า แววตา น้ำเสียง คำพูด การกระทำ และ...ความคิด<br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#33cc00;">สังคมภายนอกทำอะไรกับเขา...</span>ทุกๆ ครั้งที่เธอได้คุยกับเขา...เขาพูดถึงแต่ประเด็นเพื่อมวลชน การกดขี่ พูดถึงความสุขเวลาที่เขาได้ออกค่ายพัฒนา ความรู้ใหม่ๆ ที่เขาได้แลกเปลี่ยนกับแรงงาน การตำหนิติเตียนคนบางจำพวก เวลาว่างเขาเอาแต่นั่งเขียนหนังสือที่เธออ่านแล้วตกใจกับแนวคิด ภาษาที่แข็งกระด้าง ประชดประชัน ...ที่สำคัญที่สุดเขาทะเลาะกับพี่ชายของเขาเสียยกใหญ่ตอนที่ถกกันในประเด็นการเมืองตามข่าวในโทรทัศน์...เขาไม่เคยเป็นแบบนี้...หลายชายที่อ่อนน้อมของเธอหายไป<br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">“ไปอยู่กับดินกินกับทราย..ระวังสุขภาพนะเด็กเอ๊ย”</span><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ff9900;">-๖-<br />สูญเสีย</span><br /></div><br />บ้านที่เธออยู่มากว่าครึ่งศตวรรษเงียบเหงา<br /><br />ไร้เสียงหัวเราะที่มาจากความร่าเริงแจ่มใสของคนหนุ่มสาว<br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#33cc00;">หลายชายของเธอจากไปแล้ว</span>...ถ้าจากไปจริงๆ เธออาจจะทำใจได้มากกว่า แต่เขาจากไปเพียงตัวตนที่เคยเป็น ...เธอได้เด็กหนุ่มคนหนึ่งมาแทนที่ เด็กหนุ่มที่ใช้ชีวิตเกินวัยที่ควรจะใช้ เด็กหนุ่มที่สูญเสียสิ่งที่คนวัยเดียวกันควรจะมี...เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่แสร้งหลอก แววตาที่ครุ่นคิดและมุ่งมั่น จากเด็กที่ตั้งใจเรียนกลายเป็นเด็กที่ขลุกอยู่กับฝุ่นกับดิน กับอะไรๆ ที่ลูกสาวและลูกเขยเธอเรียกว่า <span style="color:#33ffff;">“กิจกรรมไร้สาระ หาเรื่องโดดเรียนไปวันๆ”</span> …เธอน้ำตาซึมทุกครั้งที่เจอหลานชาย เขาซูบและดำคล้ำลงทุกวัน แต่งตัวเหมือนพวกที่ไม่มีคนดูแลเสื้อผ้าให้...<br /><br />เขาใช้ชีวิตอยู่อย่างไร..สุขภาพก็ไม่ดีมาตั้งแต่เด็กๆ แววตาที่มุ่งมั่นนั่นก็เจือความเศร้า ความทุกข์อยู่ตลอดเวลา...แต่ทุกครั้งที่เขากลับมานอนหนุนตักเธอ เขามักจะเล่าถึงวีรกรรมของเขาด้วยความมุ่งมั่น และรีบเผ่นกลับมหาวิทยาลัยทุกครั้งที่ลูกสาวเธอรู้ว่าเขากลับบ้าน เขาบอกว่าแม่ไม่เข้าใจเขา...เขากำลังทำงานตอบแทนบุญคุณอยู่... บุญคุณของชาวไร่ ชาวนา แรงงาน ตาสี ตาสาทั้งหลาย ...ยายฟังสิ่งที่เขาอยากทำแต่ละครั้งก็อดใจหายและเป็นห่วงไม่ได้...เด็กหนุ่มตัวน้อยๆ ของยายจะไปทำอะไรได้...ทำไมหลานยายไม่รีบเรียนหนังสือให้จบ กลับมาอยู่กับยาย<br /><br /><br />ถ้าหลานเรียนจบแล้วไปทำงานทำการอย่างที่หลานบอกจริงๆ...แล้วยายแก่ๆ คนนี้ล่ะจะอยู่กับใคร ใครจะนอนหนุนตักยายส่งเสียงจ๊ะจ๋า ใครจะช่วยยายเจียนหมาก ชวนยายเข้าครัว...<br /><br /><br /><span style="color:#ffccff;">เธอได้แต่น้ำตาซึมเวลาคิดถึงหลานสุดที่รักของเธอ<br />เธอเสียหลานเธอให้ใครไปก็ไม่รู้...<br /></span><br /><br />บางที...เธออาจจะทำบุญมาไม่มากพอ หรือไม่เธอก็อาจจะพลาดไปตอนที่เขาเกิด...<br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#33ff33;">“…ครั้นได้ขี่ช้างกางร่มเป็นพญา จงอย่าลืมชาวนาขี่ควายคอนกล้า<br />ครั้นใหญ่โตปีกกล้าทะยานฟ้า แก่ชราเลี้ยงมาเฒ่าเฝ้าคอย…”<br /></span></div><br /><br /><div align="right"><span style="color:#ffff00;">.......สักวันหลานชายคงกลับมาตอบแทนบุญคุณของเธอบ้าง.......</span><br /><br /><strong><span style="color:#66ffff;">๐๕/๐๗/๒๕๕๑<br />๐๒:๔๔:๓๐ น.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5994457251354446277-3845544195696604167?l=vasavasti.blogspot.com' alt='' /></div>Vasavastihttp://www.blogger.com/profile/06478430535568610318noreply@blogger.com2